Kazimierz Górski

Kazimierz Klaudiusz Górski urodził się 2 marca 1921 roku we Lwowie. Tam zaczynał grać w piłkę nożną na pozycji napastnika - RKS Lwów, Spartaka Lwów, Dynama Lwów. Świetnie zapowiadającą się karierę piłkarską przerwały mu lata drugiej wojny światowej. W 1944 roku zgłosił się do wojska, w mundurze polskim dotarł do Stolicy i w niej pozostał.

Po wojnie, od 1945 roku do 1953 roku był piłkarzem CWKS Legii Warszawa. Ukończył kurs trenerski w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie w 1952 roku.

Pa zakończeniu kariery zawodniczej, Górski zajął się pracą szkoleniową. Był asystentem trenera Wacława Kuchara i Węgra Janosa Steinera. Pierwsza samodzielna praca szkoleniowa odbyła się w 1954 roku w Marymoncie Warszawa. Potem dwukrotnie trenował Legię Warszawa (1960-1962 i 1981-1982), Lubliniankę ( 1963-1964), Gwardię Warszawa( 1964-1966), Łódzki KS ( 1973). W 1971 roku – rok przed Igrzyskami Olimpijskimi – Kazimierz Górski został trenerem pierwszej reprezentacji Polski. Debiutował spotkaniem ze Szwajcarią, Polacy wygrali wówczas 4:2.

Z reprezentacją Polski osiągnął historyczny sukces. Podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972 roku jego drużyna zdobyła złoty medal. Dwa lata później reprezentacja pod jego wodzą wywalczyła srebrny medal (3 miejsce) na Mistrzostwach Świata, które odbyły się w Niemczech. Po 2 latach w 1976 roku, przyszedł kolejny sukces – srebrny medal na Igrzyskach w Montrealu. Zespół Kazimierza Górskiego rozegrał w latach 1971-1976 - 73 oficjalne mecze, w tym 45 zwycięskich.

Kolejnym etapem kariery, była praca trenerska w greckich klubach sportowych, w których również zdobywał tytuły mistrzowskie i puchary kraju: Panathinaikos Ateny ( 1977-1978- Mistrzostwo Grecji), Kastoria (1979-1980), Olympiakos Pireus ( 1980-1981 i 1983, Mistrzostwo Grecji) i Etnikos Pireus ( 1983-1985).

Po zakończeniu kariery trenerskiej i powrocie do Polski od 1986 roku zasiadał we władzach PZPN. Najpierw był doradcą Prezesa Związku, a w 1987 roku został wiceprezesem P.Z.P.N. W latach 1991-1995 pełnił funkcję Prezesa, a od 3 lipca 1995 roku był Prezesem Honorowym.

W 1996 roku za wybitne zasługi w działalności na rzecz kultury fizycznej został odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2001 roku Kazimierz Górski uhonorowany został najwyższym odznaczeniem Międzynarodowej Federacji Piłkarskiej – 15 lutego z rąk prezydenta FIFA Josepha Blattera w Zurychu otrzymał Złoty Medal Zasługi dla FIFA. W tym samym roku Kazimierz Górski został również odznaczony przez dzieci – medalem im. dra Henryka Jordana, przyznawanym przez Towarzystwo Przyjaciół Dzieci. W roku 2003 jako przedstawiciel polskiej piłki nożnej otrzymał tytuł  doktora honoris causa gdańskiej Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku. 3 marca 2006 roku otrzymał z rąk Prezydenta RP Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Tego samego roku 24 marca otrzymał Super Wiktora. Pośmiertnie 2 czerwca 2006 roku został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski I klasy oraz otrzymał najwyższe odznaczenie Europejskiej Unii Piłkarskiej ( UEFA) „Medal of Merit In Ruby”- Rubinowy Order Zasługi.

Kazimierz Górski – wielka postać polskiego futbolu to też mąż, ojciec, dziadek. Jego żona – Maria ze Stefańczaków – była warszawianką. Miał dwoje dzieci. Córka Urszula, trenerka łyżwiarstwa figurowego, mieszka w Grecji. Syn Dariusz, fotoreporter, związany m.in. z tygodnikiem „ Piłka nożna”, mieszka w Warszawie.

Kazimierz Górski zmarł 23 maja 2006 roku po długiej i ciężkiej chorobie. Spoczął w grobie rodzinnym na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach.

Kazimierz Górski – piłkarz, trener, zasłynął nie tylko za sprawą swoich piłkarskich triumfów. Jako człowiek był wzorem patriotyzmu, uczciwości i skromności. Miał doskonały kontakt z młodzieżą. Propagował patriotyzm, walkę fair play, wiarę w zwycięstwo oraz szacunek do przeciwnika.